Update Survey & Experimenten

Het gaat hier lekker in de Zus&Zo keuken! Naar aanleiding van de vragenlijst zijn we wat nieuwe recepten gaan ontwikkelen, met name burgers. Ze zijn nog veel lekkerder dan de foto’s doen vermoeden!

Foto van een spinazie-pijnboompitten-burger en een bieten-boekweit-burger.

Onze nieuwste creatie is de koekjespot om zelf thuis te bakken. We zagen die bij de Hema en vonden dat dat toch ook zonder alle melkpoeder en industriële zooi moest kunnen. Niet alleen kan dat, de proefversie doet vermoeden dat iedereen er koekjes mee kan bakken. Ze zijn een enorme hit bij het testpubliek en heel lekker, al zeggen we het zelf. Verwacht de koekjespotten dus ook snel in de webshop en op de markt!

Foto van een hand die een chocolate chip cookie vasthoudt.

Het kaas-experiment is ondertussen nog steeds in volle gang. Het heeft even stil gelegen omdat de wijnkoelkast kuren had, maar we hebben nu een leenkoelkast en gaan met frisse moed weer verder. Ik weet niet wat het is met mij en blauwschimmel, maar dat wil gewoon niet. Of het schimmelt niet, of het smaakt naar muffe kelder. Dus daar ga ik voorlopig even niks meer mee doen. De witschimmel is door mijn luiheid (heb de noten een nachtje te lang laten weken) spontaan extra lekker geworden, en ik wil de roodschimmel nog twee x echt goed hebben voor hij de verkoop in gaat. Met een beetje geluk zijn die er alletwee de volgende markt. We hebben ook wat geëxperimenteerd met verpakkingen, dus ik hoop snel wat nieuwe kazen (cashewcamembert, cashewchèvre met kruiden, amandelfeta) in de webshop te zetten en dat ik mail als er een batch is.

Foto van ingepakte cashewcamembert, met daarop een sticker die aangeeft dat de kaas op 01/04 is ingepakt.

Verder zijn we druk bezig met het plannen van een verbouwing om de keuken te upgraden en de benedenverdieping zo aan te passen dat we er workshops kunnen geven! We werken ook verder aan het bezorgplan. Ik heb inmiddels een brommerrijbewijs gehaald, er is een tegelzetter en klussende alleskunner langs geweest en we vonden het zuurdesem nu toch wel workshop-waardig. Zo ook de pasta, al wil ik daar nog wat meer mee experimenteren. Dus verwacht in de komende maanden groot nieuws. We gaan niet snel, maar wel heel goed! Ik laat het weten als we weer op Markt om de Hoek staan, want die komt er ook weer aan.

Liefs,
Aster

Foto van een zuurdesembrood dat af ligt te koelen op een rooster, met rechts een grote scheur en links twee ingesneden vormen van korenaren.

Foto van zes proefkaasjes in een open glazen bewaarbak op een houten tafel. Naast de bak met kaasjes een stapel archiefkaartjes met de precieze eigenschappen van de kaas (kefir cultuur en zout).

Zus&Zo Delicatessen

Superspannend nieuws van Zus&Zo! De aller-allereerste notenkaas gaat online. Onze fondue kun je vanaf nu afhalen. Er is een levertijd van vier dagen, omdat het nu eenmaal zo lang duurt om noten te weken, te blenden met andere fondue-ingrediënten en te laten culturen. Je kan een pot van 500 ml (genoeg voor twee) bestellen om thuis op te warmen. Als de fondue ingedikt is kan hij in je fondueset voor die echte 70s vibe. Het leveren van de andere notenkaasjes blijft nog even schuiven en vogelen met recepten, maar we komen steeds een stapje verder. Mail vooral als iemand een briljant plan heeft om blauw- en witschimmel vredig te laten samenleven.

Uiteindelijk zouden wij onze producten heel graag bij jullie komen bezorgen. Zou ik jullie daarom mogen vragen om een superkorte survey in te vullen? Het zijn 3 vragen en dan vooral aanklikken wat je lekker lijkt! Dan ga ik aan de hand daarvan kijken wat er het handigst is.

Foto van kaasfondue en brood op Zus&Zo plank en Anemoons handen in een winterjas die een vork met stukje brood gedipt in kaasfondue vasthouden.
Anemoon is handmodel tijdens de fotoshoot van de kaasfondue voor in de webshop.

Ik ben de afgelopen weken bezig geweest met het verbeteren van het basis-recept voor de kaas. Dat is het recept waar alle kazen, van de naturel tot de verschillende schimmels, vanuit gaan. Er is daarnaast veel vooruitgang geboekt op het blauwschimmel-front (de milde wint het van de sterkere roquefort). Het wonder van de goddelijke roodschimmel wil ik nog een paar keer consistent herhalen voor het klaar is voor de verkoop. De witschimmel is even lekker als altijd, daar hoeft niks meer aan veranderd te worden.

Foto van een ingelaserd Zus&Zo Delicatessen logo op massief houten planken.

Verder heb ik deze week mijn theorie-examen voor een brommerrijbewijs gehaald en de praktijk gepland, zodat we onze producten na de zomervakantie kunnen gaan bezorgen met een Zus&Zo elektrische bezorgmobiel. Zoals je kan zien hebben we op onze nieuwe planken het logo alvast ge-update omdat we naast taarten ook wat meer hartig gaan aanbieden.

Bovenaanzicht van de bovenste twee planken van de kaaskoelkast, met een aantal ingepakte genummerde kaasjes en een aantal kaasjes in glazen bewaardozen.

Inmiddels zijn kaasproef #001, #006, #007, die alledrie goddelijk zijn, uitgewerkt. En uit #013-#018 is een duidelijke winnaar gekozen. Volgende keer zal ik wat meer schrijven over het fermentatie-proces, waarom de kaasjes lekkerder zijn (en wat temperamentvoller) sinds ik geen voedingsgist meer gebruik, en hoe dat precies werkt met verschillende soorten schimmels en melkzuurbacteriën. Dan zal ik ook uitleggen waarom ik een ambachtelijk product maak en wil blijven maken dat qua smaak in ontwikkeling blijft, omdat het een levend product is. Een product dat los staat van zuivel en ‘nepkaas’ en het niet moet hebben van onnodige smaakmakers, maar puur van de structuur van de noten en de smaak van het fermenteringsproces. Maar voor die tijd krijgen jullie nog een update van Marienel over het zoete assortiment als er heerlijke nieuwe taarten in de webshop staan.

Liefs,
Aster

Foto van een notenkaasje op bakpapier dat gemaakt is op donderdag 8 februari om 14.00.

Foto van Nino die quiche eet op een zomerfeestje.

Plannen voor 2018!

Foto van een gele sticker op cashew-camembert-papier met informatie over het recept: gekookte noten, witschimmel, extra nat recept.

Het afgelopen jaar was een druk en geweldig jaar voor Zus&Zo en 2018 zal vast nog leuker worden. Anemoon heeft geleerd zelf te scheppen, wegen en schenken en achter deze computer staat winterse zuurkool rustig te fermenteren. We hebben ook veel nieuwe recepten uitgeprobeerd waar we volgend jaar mee verder willen. We zijn onder andere druk bezig om ons taart-assortiment uit te breiden. Daar volgt na de wintervakantie een bericht over als de webshop is geüpdate.

Foto van een stuk vegan quiche met groene groenten op een houten plak.

We stuurden al eerder een nieuwsbrief over kaas en na flink veel recepten uitproberen overstijgt het onze wildste verwachtingen! De verschillende soorten fondue, extra zachte en romige camembert, een heerlijke roodschimmel met gewassen korst die mild maar kazig smaakt, de oude vertrouwde “verse geitenkaas met kruiden” en kompanen zijn geperfectioneerd en goddelijk! Blauwschimmel en harde oudere kazen zijn nog in ontwikkeling. Gesmolten warme camembert uit de oven en een kaaskroket staan ook op de planning. Ik wil nog wel eens kritisch zijn, maar moet nu met enige trots (of schroom) toegeven dat deze kaasjes lekkerder zijn dan al het andere dat ik heb geproefd. Ik kan niet wachten om al deze dingen met jullie te delen! Het verpakken, laten rijpen en op het juiste moment kunnen leveren van de kaasjes is alleen nog een beetje een uitdaging. De kaas laat zich niet haasten en heeft alles van drie dagen tot vijf weken nodig om te rijpen (en dan heeft het weer ook nog invloed). Maar we hebben er wel een plan voor in 2018…

Animated GIF van Wallace, een van de twee hoofdpersonen uit de klei-animatie-serie Wallace & Gromit,waarin hij zijn handen enthousiast heen en weer wiebelt met daaronder de tekst "We'll go somewhere where there's cheese."

Ik kan al een tipje van de sluier oplichten: we zijn aan het uitzoeken of we kunnen bezorgen in Utrecht! Jullie hebben vast overal al de kleine apecars gezien die boodschappen bezorgen. Anemoon is enorm fan van rondrijden in gemotoriseerde voertuigen en ik ben aan het leren over “defensief rijgedrag” en me psychisch aan het voorbereiden op crowdfunding. Als de plannen concreter zijn dan hoor je dat natuurlijk meteen via deze nieuwsbrief. Tot die tijd moeten jullie het doen met het idee dat de twee kleinste en langzaamste veganistische thuiscateraars van Utrecht het allerliefst willen rondrijden in het kleinste en langzaamste karretje dat er bestaat, om producten die belachelijk veel tijd en moeite kosten aan de deur af te leveren. Het leek me een geweldige combinatie, de jaren 50 melkboer maar dan met veganistische hipsters anno nu. Wij kijken dus uit naar wat 2018 ons gaat brengen! Het quiche-model met de goeie bril dat bovenaan deze blogpost staat is Nino. Hij is een geniale bouwer die zich wel wil buigen over hoe je zo’n karretje nu het beste inricht. Allemaal heel spannend.

Foto van het interieur van de kaaskoelkast waarin verschillende kazen liggen te rijpen.

En met deze enorme update, en een overvloed aan foto’s van 2017, wens ik iedereen fijne feestdagen. En alvast een heel gelukkig 2018 van ons allemaal hier…

Liefs,
Aster (ook namens Anemoon en Marienel)

Leeg wit vlak om issues met de layout van text-posts te voorkomen.

hartige- en zoete zaken

Hallo Allemaal,

De afgelopen tijd hebben we onze werkplek uitgebreid. Een speciale plek voor het maken en rijpen van (noten)kaas, om kombucha te brouwen en kiemen te kweken. Een paar weken geleden gingen Aster en ik naar een workshop ‘vegan cheese’in Amsterdam gegeven door Anderson Santos van Cashewbert uit Berlijn. Bij hem bestellen we altijd onze kaasculturen. leuk om hem live te ontmoeten en ervaringen uit te wisselen. Hij had een interessante benadering van notenkaas. Hij begon met de vraag wat zuivelkaas precies is. Kaas wordt gegeten bij speciale gelegenheden samen met anderen ‘geproefd’, denk aan het kaasplankje. Het is dus eigenlijk iets voor speciale gelegenheden, waar je de tijd voor neemt.

Foto van de nieuwe Zus&Zo kaas- & fermenteer-werkplek met onder andere kombucha, kefir, de kaaskoelkast, dehydrator, bokashi-bak, kiem-machine en yoghurtmaker.

Notenkaas staat nog in de kinderschoenen en dat biedt tegelijkertijd heel veel mogelijkheden. Hij deelde met plezier zijn recepten en vertelde over zijn experimenten en nodigde ons uit hetzelfde te doen. Een sympathiek idee, toch? Zo proefden we een cashew-Roquefort van makers uit Parijs die niet van zijn zuivelbroertje te onderscheiden was. Inmiddels staat er in het kooklab een wijnkoelkast waar de nieuwste serie kaasjes in liggen te rijpen. Zoals jullie inmiddels al begrepen hebben is Aster chef hartige zaken bij Zus&Zo. Zij kan jullie binnenkort meer vertellen over de kaasjes.

Foto van verschillende soorten koekjes, onder andere chocolate chip en oatmeal, in gekleurde metalen blikjes.

Moon en ik focussen ons op de Zus&Zo zoete zaken. Ook daar zit ontwikkeling in. Er komen meer bestellingen en dat heeft ons doen besluiten om ons assortiment o.a. uit te gaan breiden met een mooie cheesecake. Daarmee zijn we op dit moment volop aan het experimenteren. Komende winterstop gaan we meer taarten uitproberen om in januari een breder assortiment aan te kunnen bieden. In het huidige assortiment nu al een paar aanpassingen:de citroentaart en chocomoussetaart zijn het lekkerst met een bodem van zandtaartdeeg, dus die gaan we vanaf nu standaard zo leveren.

Tot een volgende keer!
Marienel

Foto van (vlnr) Aster en Sara als jury bij "Heel Utrecht Oost Bakt" die taart geserveerd krijgen van de oprichter van Markt om de Hoek, Annejet.

Markt om de Hoek in 2018…

Dit jaar hebben we vier keer op Markt om de Hoek gestaan en dat was het einde! De brownies waren een absolute hit en klanten hebben meegeproefd met het ontwikkelingsproces van de cashew-camembert. Het was niet de verkoop die de markt de moeite waard maakte, maar de mensen die we hebben ontmoet! We hebben hele leuke nieuwe klanten opgedaan, zijn superenthousiast over de mensen van de organisatie en hebben ook nog heel bijzondere collega-ondernemers in de buurt leren kennen. We hebben heerlijke vegan hotdogs en spannende hummus gegeten, inmaaksels gekocht en de laatste keer fantastisch thuisgebrouwen biertjes geproefd (en leren maken).

Foto van kleine cashew-camemberts op vetvrij papier in een dienblad dat op een groen geblokt tafelkleed staat.

Dan nu de schaamteloze vraag/promotie: zouden jullie willen stemmen op Markt om de Hoek bij de Rabo Stimulerinsprijs? Ze staan onder Park Oosterspoortbaan, want daar is de markt altijd. Het is nu nog niet helemaal duidelijk of Markt om de Hoek volgend jaar kan doorgaan, en deze prijs zou betekenen van wel!

Foto van Marienel en Anemoon die pauze nemen tijdens de markt.

Wij willen graag meer Markt om de Hoek, niet alleen omdat we daar kaasjes kunnen verkopen, maar ook omdat we onze collega buurt-ondernemers weer willen zien en bij ze willen eten. Dus stem, stem vandaag, voor het te laat is! De stemming sluit de 26e, laten we een eindsprint maken. Dan kunnen jullie volgend jaar ook meeproeven met alles!!

Foto van bovenaanzicht van stukken sinaasappel-cake gevuld met dadels en getopt met sinaasappelgelei op houten plank.

Markt om de Hoek: 10 september.

De volgende Markt om de Hoek is op zondagmiddag 10 september in het Park Oosterspoorbaan. Markt om de Hoek is een buurtmarkt voor en door bewoners, met enkel verse, zelfgemaakte producten uit Utrecht Oost. Wij staan er ook weer met taart, koekjes en cashew-kaas als vanouds. Hou twitter en de nieuwe instagram in de gaten voor updates over de voorbereidingen enzo!

Bekijk hier sfeerimpressie van de laatste markt op 11 juni 2017, met interview van Zus&Zo!

Leeg wit vlak om issues met de layout van text-posts te voorkomen.

Het m-woord lijkt ineens weer helemaal hip te zijn!

You can find the original English version of this text posted on my personal site.

 
Besten,

Al een flinke tijd krijg ik steeds minder zin om het over mijn persoonlijke situatie te hebben met vage kennissen of vreemden. In mijn dagelijks leven ben ik omringd door mensen die van ons houden, ons ondersteunen en begrijpen. Daarom aarzel ik soms om de maatschappij in te stappen, waar het niet altijd even prettig toeven is. Ze is niet toegerust op iemand zoals mijn zus, die gezien wordt als iemand met een beperking en op de neurologisch atypischere kant van het spectrum valt. Dit betekent dat de maatschappij voor mij vaak ook behoorlijk onprettig is, deels omdat mijn zus en ik soms dezelfde manier van denken en kijken hebben, en deels omdat ik me in bochten wring om zowel haar zorg als het gemak van de mensen die we tegenkomen te waarborgen. Ik wil nog wel eens vergeten dat de samenleving ons als anders bestempelt, omdat dat niet in me opkomt wanneer we gewoon met zijn tweeën zijn. Dus als ik wat langer binnen heb gezeten of alleen op plekken ben gekomen waar mensen ons kennen en mogen, dan vergeet ik hoe bizar (of eigenlijk discriminerend) de algemeen heersende mening op het gebied van mensen met een beperking kan zijn.

De afgelopen jaren ben ik veel bezig geweest om niet die persoon te zijn die antwoordt met “All lives matter…” als iemand anders het acute gevaar waar de black lives overduidelijk in verkeren bespreekt. Niet dat ik “All lives matter…” ooit ook maar enigszins serieus heb genomen of bijvoorbeeld de behoefte voel om een gesprek over vrouwen te kapen met uitspraken als “Not all men…”, maar ik ben natuurlijk opgegroeid in een cultuur die bol staat van de vooroordelen en schadelijke normen. Die zijn dus ook onderdeel uit gaan maken van mij, hoe zeer ik dat ook probeer te voorkomen. Dus ze komen er soms ook weer uit, wat betekent dat ik me er door anderen op aan laat spreken en mezelf er op aan moet spreken. Dit betekent dan mijn excuses aanbieden en accepteren dat er iets enorm mis ging en vervolgens mijn manier van kijken en handelen en spreken veranderen zodat het in de toekomst niet weer gebeurt. Mijn punt is het volgende: ik probeer actief om de wereld niet onveiliger te maken voor andere mensen. Ik zal onderwerpen zeker niet vermijden omdat ik bang ben dat ik iets verkeerds of beledigends zeg, want de wereld gaat nooit een mooiere plek worden als ik te bang ben om dingen aan te kaarten of als ik niet bereid ben om door het maken fouten te leren. Maar ik probeer voornamelijk om enigszins fatsoenlijk en een niet al te nare eikel te zijn.

Het helpt om rustig te blijven als er onenigheid is, en om te accepteren dat veel tegenstrijdige en tegenovergestelde overtuigingen tegelijkertijd evenzeer waar en waardevol kunnen zijn. Het helpt om die veelzijdigheid te omarmen. Om gewoon mee te gaan in het verhaal van mensen als ze hun ervaringen met je delen, en om te proberen open te zijn en blijven over je eigen levenservaring. En om daarbij vooral niet te vergeten dat de subtiele en minder subtiele machtsverschillen die onze maatschappij en ons allemaal gevormd hebben ook een rol spelen in deze gesprekken en in onze relaties met andere mensen. Tegelijkertijd ben ik er van overtuigd dat we uiteindelijk, ondanks alle ongelijkheid en de geschiedenis waarmee we opgezadeld zijn, allemaal gewoon maar mensen zijn. We zijn gewoon maar mensen, of beter gezegd: levende wezens zijn gewoon levende wezens die allemaal even waardevol en waardig zijn.

Ik open met deze veel te lange driedelige introductie om uit te leggen waarom ik zo schrok toen ik ineens middenin één van de vervelendste gesprekken dat ik in tijden heb gehad belandde. En om aan te geven dat ik zelf ook wel door heb hoe veel mensen mij zullen bestempelen, maar dat ik dat uit het oog kan verliezen omdat de ervaring van mijn dagelijks lieven zoveel positiever is dan de kijk die de maatschappij er op heeft. Of soms ben ik bij yoga en dan gaan mijn gedachtes niet veel verder dan mijn lichaam en vrede hebben met dat lichaam. Voor andere mensen kan mijn persoonlijk situatie op dat moment helaas nog steeds pijnlijk relevant zijn, relevanter dan hij op dat moment voor mij is. Maar ik had niet verwacht dat er iemand het woord “mongoloide” zou gebruiken in een gesprek met mijn moeder in de kleedkamer. Ik had nog minder verwacht dat ik deze persoon twee weken later zou horen klagen dat mijn moeder zo brusque gereageerd had op dit gesprek. Een gesprek waarin deze persoon naast het m-woord een aantal dingen zei die ik alleen maar diep beledigend en discriminerend naar de mensen om mij heen en naar mij toe kan noemen. Dus ik stond onder de douche (was uiteraard naakt) en deze persoon wilde mijn moeder laten weten dat ze diep beledigd was dat mijn moeder überhaupt had durven denken dat ze er discriminerende opvattingen over mensen met een beperking op nahield. En vooral ook hoezeer deze (in haar optiek) misvatting haar verward en gekwetst had. Het kostte mij even om door te krijgen wat er precies aan de hand was, en terwijl mijn hoofd daar mee bezig was heb ik geprobeerd uit te leggen dat discriminatie van mensen op basis van hun veronderstelde beperking een gegeven is dat bestaat in de wereld. Een gegeven dat ik in mijn leven wel eens heb meegemaakt. En toen realiseerde ik me ineens dat we zojuist ge-“Not all normatively-abled-people…”ed waren met een flinke dosis verongelijktheid over de toon waarop wij het het gesprek aangegaan waren…

Ik reageerde niet zoals ik achteraf had willen reageren, omdat ik uit mijn evenwicht werd gebracht door het gesprek en de situatie. Daarom het schrijven van deze open brief. Wat ik had moeten zeggen is het volgende: “Beste impertinente mede-doucher die dit gesprek toch echt over zichzelf heeft afgeroepen, je verongelijktheid is volkomen onbelangrijk. Allereerst: ik ga dit gesprek niet hier, naakt, in een kleedkamer voeren. Sterker nog, ik wil dit gesprek überhaupt niet met je hoeven voeren. Ten tweede: Ik ga niet tegen je liegen en je vertellen dat je een vriendelijke, niet-discriminerende persoon bent. Want je hebt discriminerende uitspraken gedaan die mijn moeder reduceerden tot een stereotype, wat haar boos heeft gemaakt en mij pijn doet. Je hebt een aantal uitspraken gedaan waarvan ik heel blij ben dat de persoon die mij het dierbaarst is op aarde ze niet kan begrijpen omdat ze niet verbaal is. Maar ik heb ze gehoord en begrepen, dus ik kan concluderen dat je op zijn minst bot en ondoordacht geweest bent, als niet gewoon discriminerend. En in alle eerlijkheid is het niet mijn taak om dat op te lossen of jouw kennis op dit gebied bij te spijkeren, dat is jouw taak. Je voelt je ongemakkelijk, verward en gekwetst. Misschien is het tijd om na te gaan waarom je je zo voelt. Waarom voel je je zo oneerlijk behandeld? En waarom vind je je verongelijktheid relevant en de moeite van het delen waard? Wat maakt het uit of ik vind dat je mensen met een beperking als minderwaardig ziet wanneer je zelf kennelijk weet dat dat niet zo is? Waarom raakt dit je zo diep dat je liever onze ongemeende excuses wilt in plaats van dat je je opvattingen omtrent mensen met een beperking onder ogen wil zien? Heb je er over nagedacht dat iemand zichzelf abrupt aan een gesprek kan onttrekken puur uit zelfbehoud voor wat je zegt? En waarom is jouw gekwetstheid door die afwijzing belangrijker dan mijn behoefte aan een zekere mate van existentiële veiligheid en de behoefte om niet gediscrimineerd te worden?

Is het bovendien heel ingewikkeld om je bewondering voor wat je ziet als mijn martelaarschap als mantelzorger voor je te houden? Want die bewondering is niets anders dan neerbuigend medelijden in een chiquer jasje. En belast vooral mijn moeder daar niet mee door haar te reduceren tot een meelijwekkende maar dappere doorploegende moederkloek. Mijn ouders (moeder én vader) hebben twee (twee!) kinderen met evenveel zorg en aandacht opgevoed, los van maatschappelijke waardeoordelen over de verschillende beperkingen en mogelijkheden van die kinderen. Bovendien werkte mijn moeder al jaren met mensen met een beperking op het gebied van emancipatie en ondersteuning, ook ver voor de komst van mij of mijn zus. Dus ik denk dat ze wat meer verdient dan ‘bewondering’, wellicht in de vorm van het je mond houden en luisteren. Je zou echt wat van haar kunnen leren. En als laatste: hoe fucking ingewikkeld is het om even te googlen welke woorden er sinds de jaren ’50 echt niet meer door de beugel kunnen? Want ik weet met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid dat de woorden ‘mongoloide’ en ‘mongooltje’ ergens samen met het n-woord bovenaan de lijst van zoekresultaten staan. En bij mijn weten ben jij, mijn spectaculair kortzichtige douche-genoot, niet de Kanye West van het syndroom van Down. Ik zou je willen voorstellen om flink zelfonderzoek te doen, maar als mijn poging om het bestaan van discriminatie uit te leggen geen indruk gemaakt heeft, dan heb ik weinig hoop dat dat gaat gebeuren. Maar respecteer op zijn minst mijn behoefte om dit gesprek niet aan te gaan, en dan zal ik proberen om niet meer te blijven herhalen dat mensen met een veronderstelde beperking gewoon net mensen zijn. Jij bent geschokt dat dat nog steeds gezegd zou moeten worden. Je bent beledigd en gekwetst dat ik denk dat jij iemand bent die dat moet horen. Maar, laten we wel wezen, je opende onze gesprekken dan ook met een diep beledigend en achterhaald scheldwoord, dus daar had ik mijn conclusies uit kunnen trekken. Mag ik nu alsjeblieft in alle rust mijn broek aan doen.”

Ik ben het zat om deze aanvallen op mijn persoonlijke leven telkens weer te moeten pareren op de vreemdste plekken en in de bizarste situaties. Ik zoek deze gesprekken zelf zelden op, maar hier is deze brief dan. Ik ben tijdens dit schrijven ten minste aangekleed. Het kan nogal egoïstisch voelen om te bespreken dat je de partij bent die de discriminatie tegenkomt, eerder dan na te denken over hoe je zelf minder discriminerend kan zijn. Maar kennelijk bespreken we het onderwerp niet genoeg, of überhaupt niet, als dit het soort shit is waar je al douchend tegenaan loopt. Dus hierbij mijn duit in het zakje.

Mvg,
Aster

Leeg wit vlak om issues met de layout van text-posts te voorkomen.

Een kleine update & zomerstop…

Zoals je misschien is opgevallen zijn we hard aan het werk aan onze website. Zo hard dat ik vergeten was om de nieuwsbrief uit te zetten voor een test. Dat was een beetje onprofessioneel, in tegenstelling tot de nieuwe layout die ik aan het testen was en die superprofessioneel zal worden…

Maargoed: vanaf 29 juli tot en met 3 september zijn wij met zomervakantie en leveren we geen bestellingen. Op 4 september lanceren we onze vernieuwde site met webshop, blog en instagram! Dan is onze keuken ook weer geopend. Hou deze nieuwsbrief, onze site of onze twitter in de gaten voor heerlijke taart, cashew-camembert, nieuwe plannen (en een bezorgservice?)…

We zien je graag weer in het nieuwe jaar, met nieuwe plannen, nieuwe recepten en als van oudsher heerlijke taart! Als je op de hoogte wil blijven en je leest dit bericht in je mailbox, dan ontvang je in september vanzelf bericht. Wil je dat niet, dan staat hieronder een handige uitschrijf-link. En je kan je nu ook via de website inschrijven, of vrienden de tip geven om dat te doen.

Geniet van een heerlijke zomer en tot in september!

Liefs,
Zus&Zo Gebak

Foto van proefstukjes taart op de voorgrond met op de achtergrond (vlnr) Jos, Anemoon, Marienel en Aster.

Markt om de Hoek 14 mei en 11 juni

De volgende Markt om de Hoek is op zondagmiddag 14 mei in het nieuwe Park Oosterspoorbaan. Markt om de Hoek is de nieuwe buurtmarkt voor en door bewoners, met enkel verse, zelfgemaakte producten uit Utrecht Oost. Lokaler kan het niet. In zo’n 25 marktkramen verkopen buurtbewoners en kleine (duurzame) ondernemers verse oogst, zelfgemaakte jam, zelfgebrouwen bier of een heerlijke maaltijd uit Oost. Je doet er je dagelijkse boodschappen en kunt buurten met de buurt. Je ontmoet de makers van het eten en zij vertellen je alles over hun producten. Het Park Oosterspoorbaan wordt bij het Beerthuizenplantsoen gezellig druk. Iedereen is welkom!

Bekijk de leuke sfeerimpressie van de eerste markt op 11 september 2016:

Leeg wit vlak om issues met de layout van text-posts te voorkomen.

De stand van inclusieve zaken in Nederland.

Op 25 april jl was ik met Aster, mijn oudste dochter, naar een avond over ‘sociaal geld en eerlijke koffie’.
Het was in Koffie Leute, een koffiebar waaraan we gebak leveren. Een inspirerende avond over de Utrechtse Euro, initiatief van STRO Social Trade Organisation gevolgd door de belichting van sociale en ethische aspecten voordat je een kopje Specialty Coffee van Koffie Leute voor je hebt staan. Een indrukwekkend en bewonderenswaardig staaltje hand in eigen boezem.

Er was ruim gelegenheid om met elkaar van gedachten te wisselen en zo raakten Aster en ik in gesprek met een vrouw die interesse had in ons gebak.
Ik ga haar vanaf nu X noemen. X kende Zus&Zo nog niet en daarom vertelde Aster over het hoe, wat en waarom van Zus&Zo en dat ons project speciaal is opgezet om Anemoon de mogelijkheid te bieden te doen wat ze het liefste doet: bakken. X vertelde op haar beurt dat de onderneming waarvoor ze werkt koekjes afneemt van een dagbestedingsplek voor mensen met een beperking.

Toen ik mezelf hoorde zeggen dat ik niet gecharmeerd ben van mini-instellingen (zo zie ik deze vorm van dagbesteding namelijk) vond ik mezelf in deze context een beetje een principiële zeikerd. Was het delen van mijn kijk hierop nu wel zo relevant? Aster redde me hieruit door het leeraspect op onze werkvloer te benadrukken en het unieke feit dat we volledig vegan zijn. Ze besloot haar betoog met dat we een sociale onderneming zijn met grote nadruk op sociaal.
X vatte vervolgens het verhaal samen:” Dus jullie bieden vegan gebak dat ook nog is gebakken door een mongooltje”. Aster viel volledig stil en omdat ik dacht dat ik haar niet goed verstaan had vroeg ik wat ze gezegd had. Ze herhaalde: “Dus jullie bieden vegan gebak dat ook nog is gebakken door een mongooltje”.
Ook ik was met stomheid geslagen.

Is dit de stand van inclusieve zaken in Nederland?
X , een jonge vrouw van laten we zeggen 25, die het m-woord gebruikt alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Zich van geen kwaad bewust maar des te erger: zich niet bewust van de positie van mede-mensen die veelal aangesproken worden met een diagnose in plaats van hun voornaam.
X zag hoe verbouwereerd we waren door haar opmerking en bood haar excuses aan.
Ik zei dat dit niet de eerste keer was dat we geconfronteerd werden met denigrerende opmerkingen over mensen met een beperking en wees in algemene zin op het gebruik van diagnoses in de media: ‘autisten’, downies’, maar ook ‘zwakzinnigen’ komt nog wel eens langs en ‘verstandelijk beperkten’.
Pars pro toto.
Om te spreken van ‘mensen met…’ zou een mooie stap zijn in de richting van het besef dat mensen die anders zijn dan een soort van gemiddelde, de norm, eerst en vooral mensen zijn. X voelde zich net als wij enorm ongemakkelijk, en ondanks haar herhaalde excuses kwam het niet echt meer goed die avond.
Of toch?

Een dag eerder had ik afgesproken met A, collega-pionier op het gebied van inclusieve zaken, om te praten en te sparren hierover. In een eerder gesprek waren
A en ik tot de conclusie gekomen dat ‘zichtbaarheid’ een eerste en essentiële stap is op weg naar een inclusieve samenleving.
Inmiddels heeft Nederland eindelijk (2016) het VN-verdrag inzake de rechten van personen met een handicap geratificeerd; maar waar zijn die mensen eigenlijk?
In Nederland voornamelijk in instellingen, gesegregeerd dus. Daardoor niet zichtbaar en als wel dan in ‘groepsverband’, zoals op plekken voor dagbesteding als lunchcafés, cadeau-winkels, kunstateliers.
We sparden over die zichtbaarheid. Ik fantaseerde hardop over een aantal Zus&Zo bakfietsen die op verschillende plekken in Utrecht koffie en (zoet en hartig) gebak zouden aanbieden. Een concrete vorm van zichtbaar worden en verbinden met mensen in het leven van alledag, in de maatschappij.
Laten zien dat je de maatschappij iets te bieden hebt.
We spraken erover dat de media een hardnekkige voorkeur hebben voor het drama en schattigheid, ingegeven door kijkcijfers wellicht? Gelijkwaardigheid met betrekking tot dit onderwerp lijkt voor de media niet interessant te zijn.
We spraken erover dat wij er in Nederland van overtuigd zijn dat we kwaliteitszorg bieden, dat ’we’ toch goed voor ‘hen’ zorgen. We eindigden ons gesprek met dat we verder zouden nadenken over zichtbaarheid en dat we elkaar over een poos weer zouden bijpraten.

Toen Aster en ik al briesend en stoom afblazend naar huis liepen vroegen we ons af hoe het komt dat iemand het m-woord op het puntje van haar tong heeft liggen. En ook wij kwamen terecht bij onbekendheid en onwetendheid door onzichtbaarheid:
In grote instellingen volledig onzichtbaar, in lunchcafés en vergelijkbare lucratieve dagbestedings-initiatieven van de grote zorg-jongens slechts zichtbaar als groep.

En verder:
Diverse belangenverenigingen voor mensen met Down Syndroom hebben weliswaar met succes jarenlang aan de weg getimmerd voor meer zichtbaarheid en aandacht voor het feit dat mensen met Down Syndroom mensen met mogelijkheden zijn. Ik constateer echter dat ondanks al die inspanningen de Nederlandse maatschappij niet veel verder komt dan aandacht in de media voor de grote schattigheid. Down Syndroom is van een diagnose een merk geworden.
Een merk en soms zelfs een aanbeveling.
Zo heb ik in Utrecht inmiddels op 2 plekken op een reclamebord gelezen dat de betreffende producten geproduceerd dan wel geoogst zijn door mensen met een beperking. Hoe bizar irrelevant! Is een koekje gebakken door iemand die moeite heeft met contact maken lekkerder dan van een bakker die je de oren van het hoofd praat? Blijven bloemen die door mensen met een beperking geplukt zijn extra lang goed?

Samenvattend: Tenzij je iemand in je naaste omgeving hebt die afhankelijk is van anderen, is het in onze maatschappij vrijwel niet mogelijk daarmee persoonlijk contact te maken en houden. Daardoor is er geen ‘ik’ en ‘jij’ maar ‘wij’ en ‘zij’. De meer dan ongelukkige opmerking van X heeft me gewezen op de grote urgentie die switch te gaan maken. Mijn verontwaardiging over het gebeuren op de informatie-avond heeft me ertoe bewogen mijn brainwave over de Zus&Zo bakfietsen per direct verder uit te gaan werken. Mijn eerste stap daartoe heb ik de dag erna gezet door een afspraak te maken met een fiets-designer/leverancier van onze bakfiets.

Dit avontuur wordt vervolgd en uiteraard zijn meedenkers en meedoeners van harte uitgenodigd.

Utrecht 27 april 2017
Marienel Blankers